Wijsheden van de mini-Snoeckies

Caylan volgt mij als het kan overal, dit keer hield hij zich op in de bijkeuken omdat ik de vaatwasser aan het uit- en inruimen was. Ik ben klaar en zeg: Caylan kom! Hij: nee! Ik: Caylan kom! Hij: nee! Ik: Caylan, moet jij in de hoek? Hij: Nee! En komt toch maar uit de bijkeuken gelopen.
'Nee' is momenteel een favoriet woordje, hij gebruikt het overal voor! Bij alles wat je vraagt is het standaard: Nee! Op een heel lief, schattig toontje, bijna vragend zelfs. Met 'de hoek' heeft hij inmiddels ook kennis gemaakt, als hij iets doet wat niet mag en hij is al een paar keer gewaarschuwd, krijgt hij een laatste waarschuwing en als hij dan nog niet luistert, verdwijnt hij voor eventjes in de hoek. Hij zet het dan op een blèren! Want dat is NIET leuk, afgezonderd worden! De eerste keer kwam hij helemaal overstuur achter me aan gedribbeld: mama! -snik- mamaaa! -snik- mama! Dat is dan wel weer vertederend, maar ja als je in de hoek staat, sta je daar meestal niet voor niks!
Hamertje tik is helemaal favoriet bij hem, hij ramt er lustig op los, sleept hamer, houtjes en houder heel de woonkamer door en weer terug en op gedeelde eerste plaats staat nog steeds: de bal! Volgens mij hebben wij hier echt een klein voetballertje in huis!

Gisteravond vertelde Patrick een verhaal van zijn werk over iemand zonder leasecontract en dat het ook niet was aangemeld of iets dergelijks. Audrey luistert het verhaal eens aan, stoot mij aan en zegt: oma heeft wel een Lies hè, mama? Ja hoor, meis, oma heeft wel een Lies, je hebt helemaal gelijk!